Sinds Solo het nierdieet heeft herontdekt kan hij weer heerlijk bij de meiden, Mahra en Tiki zitten. Gelukkig blijft hij redelijk eten momenteel en kunnen we wel zeggen dat hij stabiel is. We krijgt hij dagelijks een kwart zakje Convalesence, een soort van krachtvoer.

Jammergenoeg zien we nog steeds niet dat hij aankomt en een paar onsjes extra zouden hem zeker niet misstaan. Wel vindt hij het nog steeds heerlijk om lekker bij de verwarming te liggen of opgekruld op schoot te slapen. En zeker als hij heerlijk op schoot kruipt genieten we samen enorm.

Op 30 december heb ik wat foto’s van hem gemaakt. En de foto hiernaast is mijn absolute favoriet! Dit is gewoon 100% Solo. Een geleefd koppie waar zoveel zachtheid vanaf straalt. Daar kun je toch alleen maar heeeel veel van houden?

Helaas begon Solo in augustus 2011 minder goed te eten. Ondanks dat we erg opzagen tegen een operatie vonden we nu dat we niet langer konden wachten zijn slechte hoektand moest er uit. We maakten een afspraak bij een dierenarts gespecialiseerd in tandheelkunde bij dieren. Deze bekeek Solo en vond ook inderdaad dat de hoektand er uit moest. Er zat inmiddels een flinke fistel onder de hoektand en het kon niet anders dan dat Solo hier erg veel last van moest hebben. Echter wilden wij natuurlijk dat er eerst bloed geprikt werd etc. Dit werd gedaan en we werden doorgestuurd naar een dierenarts gespecialiseerd in interne ziekten ter verdere controle.

Op 15 september kwam we bij deze dierenarts en deze bekeek Solo nogmaals helemaal. Omdat Solo nog maar 5,3kg woog wilde hij toch een schildklieronderzoek doen, hij voelde namelijk ook een miniscuul klein bultje op de schildklier. Echter bleken ook zijn schildklierwaarden prima in orde te zijn dus we kregen akkoord voor de operatie.

Op 26 september was het dan zover. Solo woog inmiddels nog maar 5,1kg en werd geopereerd aan zijn hoektand en zijn slechte oor zou nog een keer uitgespoeld worden. Alles verliep prima en ‘s avonds konden we Solo weer ophalen. We kregen antibiotica mee en moesten 1x per dag zijn oor spoelen met fysiologisch zout omdat er nog wat slijmerige prut in zat en ze niet zeker wisten of het trommelvlies kapot was.

Helaas weigerde Solo te gaan eten na de operatie. Soms kregen we er een stukje rosbief in, maar al het andere weigerde hij pertinent. Op 30 september dus maar weer naar de dierenarts, maar de wond in zijn bekje genas goed. Nu bleek wel dat zijn trommelvlies kapot was, we moesten stoppen met spoelen omdat dat draaiierigheid en misselijkheid kon veroorzaken. Ook kregen we eetlustopwekkers mee en het advies de antibiotica helemaal op te maken.

Helaas reageerde Solo niet goed op de eetlustopwekkers, hij werd sloom, ging enorm veel drinken en zijn vacht ging uitstaan. Eten deed hij amper meer dan voorheen.

In de loop der weken ging hij wel steeds een beetje beter eten, maar hij bleef afvallen. Uiteindelijk bleek hij een enorme middenoorontsteking te hebben en kreeg hij voor 6 weken antibiotica mee. Op 5 december weer op controle en toen bleek hij nog maar 4,4kg te wegen. In zijn oor was het donkergroene pus nog steeds zichtbaar en de antibiotica had dus niet (voldoende) gedaan. Omdat het trommelvlies kapot is kon de dierenarts een kweek nemen van de pus.

Op 12 december het slechte nieuws dat het gaat om een staphylococceninfectie. De antibiotica had gewoon moeten werken. Voor 90% zeker heeft Solo een tumor in zijn middenoor. Onderzoeken en/of opereren gaat niet meer, een narcose zal hij niet overleven. In overleg gaan we nog eens 6 weken antibiotica geven, met een klein beetje hoop dat het alsnog aan gaat slaan. Ik stop wel meteen met het wegen van zijn eten, want ik word er gek van… Ik krijg er toch niet meer in dan hij wil eten en hij blijft afvallen.

Op 18 december krijg ik een sms van Leon dat hij het nierdieet heeft herontdekt en heerlijk zit te schransen! Sinds die dag, bijna 3 maanden na de operatie, eet hij dus ineens weer brokjes. Helaas lijkt het er tot op heden niet op dat hij hierdoor weer aankomt, hij lijkt toch nog steeds af te vallen.

We verwennen hem tot op het bot en wachten tot zijn tijd gekomen is. We hopen nog een beetje op een wondertje, maar zeer waarschijnlijk moeten we toch binnenkort afscheid gaan nemen van onze kanjer.

xa0
Oke, ik heb weer het goede voornemen om mijn blog eens op te gaan pakken dus ik zal jullie eerst even bijpraten sinds de laatste blog.

Op 26 juli 2010 hebben we helaas onze Joy* in moeten laten slapen. Ze mocht bijna 13,5 jaar oud worden. Ik kan gerust zeggen dat het de moeilijkste beslissing in mijn leven is geweest, maar het was ook de meest eerlijke beslissing voor haar.

Na het overlijden van Joy* wilden we eigenlijk geen andere hond meer. Maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.. En begin november vielen we als een blok voor een Flatcoated teefje van bijna 6 in het asiel.

Sinds 26 november woont Ginger bij ons en we hebben enorm veel plezier met en om haar. Het is een lieve actieve hond, die naadloos in ons leven past. Ze woont nu bijna een half jaar bij ons, maar we zouden haar niet meer willen missen. Ze gaat lekker mee naar het werk en doet het enorm goed met de katten.

xa0

Op 26 februari 2011 moesten we afscheid nemen van ons ezeltje SiSi. Ze heeft de respectabele leeftijd van minimaal 46 jaar behaald en is na een korte periode van ziekzijn rustig in haar slaap overleden. Wat een prachtig en bijzonder dier was ze toch. Als zij er niet was geweest had mijn leven en dat van vele anderen er heel anders uit gezien. Onze “ringenmeisjes” zijn nu beide overleden, heel vreemd om dat te beseffen.

SiSi en ik, 1 week voor haar overlijden.

Met de katten Tiki, Mahra en Solo gaat het prima! Tiki is inmiddels redelijk gewend aan Ginger, we weten dat dat bij haar lang kan duren maar dat dat goed komt. Mahra was al snel goede vriendinnen met Ginger, ze zijn echt 2 handen op 1 buik, zo leuk om te zien. Helaas is gebleken dat Mahra beginnend nierfalen heeft, we zijn er gelukkig op tijd bij en we zijn haar aan het overzetten op de nierdieet om haar nieren zoveel mogelijk te ontlasten. Solo trekt zich van Ginger niet zoveel aan, zolang ze hem met rust laat, laat hij haar met rust. Hij woont al bijna 3 jaar bij ons en het blijft een bijzondere kater. Zo heerlijk rustig en tevreden, we hopen dat we nog lang van hem mogen genieten.

Ja, ja, in de tijd tussen mijn laatste blog en deze zijn we getrouwd! Het is een geweldige dag geweest. Helaas konden de katten er, uiteraard, niet bij zijn maar onze SiSi (ezel) en Joy (hond) gelukkig wel.

Solo heeft een wat mindere periode achter de rug. Waarschijnlijk werd dit veroorzaakt door het feit dat we er een nieuwe kat bij hebben genomen, wat uiteindelijk helaas niet bleek te werken. Deze kater bedoelde het niet slecht, hij wilde alleen maar (ruw) spelen, maar onze katten gingen er helemaal van over de emmer. Uiteindelijk zagen we ook de nieuwkomer helemaal gefrustreerd raken en hebben we met pijn in ons hart moeten besluiten dat het beter was als hij een thuis zou krijgen waar hij naar buiten kan en waar een aantal jonge katten zijn waar hij lekker mee kan ravotten. We missen hem vreselijk maar weten ook dat we voor 4 katten de juiste beslissing hebben genomen..

Sinds deze kater weg is heeft Solo weer een stijgende lijn te pakken. Hij rent en speelt, is volledig op mij gefixeerd. Vanmorgen kwam hij de slaapkamer op rennen "Purr?", lekker ding is het! Hij is ook dikke maatjes met Mahra, soms noemen we hem gekscherend "onze Mahra-imitator". Samen komen ze naar beneden rennen als ik ‘s middags thuiskom en in het voorbijgaan wassen ze elkaar. Hij trekt zich erg aan haar op en Mahra vindt dat geweldig. Hij mag niet tegen haar aan gaan liggen of spelen met HAAR play ‘n scratch, maar hij vindt haar helemaal super. Grappig is dat hij dat al vond vanaf de 1e keer dat hij zag.

Ik ben erg blij te zien dat het hem weer zo goed gaat. Zijn gezondheid is beduidend slechter dan die van Spetter* ooit geweest is, maar hij geniet evenveel van het leven. En daar gaat het uiteindelijk allemaal om.

Het is erg lang geleden dat ik hier iets geschreven heb. Het blijft raar om de web-log en de site voort te zetten nu Spetter*, het boegbeeld van beide sites, er niet meer is. Toch wil ik het allemaal op gaan pakken, misschien de site een andere achtergrond geven, het verhaal van Solo "moet" er natuurlijk ook op komen te staan.

Met Hemelvaartsdag hebben we de as van Spetter* en Piggeltje* naar ons plekje gebracht. Ze liggen daar prachtig, weer samen. Hiermee is echt een hoofdstuk afgesloten. Die 2 lieverds, die zo bij elkaar hoorden… Die mijn kattenliefde hebben doen ontwaken tot wat hij nu is. Ik heb er absoluut vrede mee, maar mis ze nog dagelijks!

Als iets liefs je verlaat,
Blijft de liefde.

Dag mijn lief Poppetje,
Dag mijn wakkermaak-meisje,
Dag troostkatje, wie moet mij nu troosten?

Dag lekker meisje,
Dag lief buikje,
Dag grote vriendin van Spetter, je bent nu bij je grote vriend.

Dag opgeruimd karaktertje,
Dag Spaans ik-heb-het-koud-kruip-onder-de-dekens prulleke,
Dag lieverd, het gaat je goed.

Dag mooie meis, we vergeten je nooit. Dikke kus op je mooie, lieve koppie.

Ons Poppetje was al 5 jaar bekend met nierfalen, met de gebruikelijke ups en downs ging het deze afgelopen 5 jaar eigenlijk heel goed met haar. In april 2008 moest ze afscheid nemen van haar grote vriend Spetter*, dik 9 jaar lang waren ze 8 pootjes op 1 buik. Gelukkig zag ze in Solo een nieuw "slachtoffer" om bovenop te liggen, ze had weer een heerlijk slaapie.

Zo’n 2 maanden geleden had ze blaasontsteking en was niet lekker. Met antibiotica en een vochtinfuusje ging het weer een stuk beter, alhoewel we haar 2x daags 25ml vocht zijn blijven geven omdat ze anders toch elke keer weer uitdroogde. Sinds de week voor Kerst wilde ze niet echt meer eten maar me wat overredingskracht en lekkere hapjes ging het allemaal nog redelijk. Op 29 december ben ik toch naar de DA geweest, deze wilde eigenlijk niets meer doen, ze is oud en de niertjes zijn het aan het begeven. Ik wilde daar geen genoegen mee nemen en met een injectie anabolen en Primperid keerden we huiswaarts. Het voornemen om haar leventje tot een feestje te maken werd geboren en wij hingen haar slingers wel op. Slingers in de vorm van slagroom, biefstuk, kipfilet, la vache qui rit, noem het maar op! Ze mocht lekker smikkelen en smullen in haar laatste levensdagen. Maandagavond en dinsdag heeft ze nog links en rechts een lekker hapje gesnaaid maar echt eten deed ze niet meer. Van maandag op dinsdag heeft ze voor het laatst onder dekens in mijn armen geslapen, wel haar koppie onder de dekens uit, want dekens over haar snoetje daar hield ze niet van.

Vanaf 31 december wilde ze niets meer eten en ook het snaaien was maar minimaal. Ik had inmiddels gemerkt dat ze ook kattenbakgrit at en het wel erg koud had (bloedarmoede). Haar lekker warm houden met kruikjes en dichtbij de verwarming, ze kwam nog knuffelen en rolde zich lekker op als ze ging slapen.

Op 1 januari zag ik dat ze weer kattenbakgrit had gegeten, ze ging niet meer op een rolletje liggen slapen en lag zo dicht tegen de verwarming dat ik bang was dat ze brandwonden zou krijgen. Knuffelen wilde ze ook niet meer… Na nog 1 laatste likje La Vache qui rit stortte ze in, lag maar met haar koppie naar beneden, lopen ging steeds moeilijker op haar zwakke pootjes.

Om 14.30u de dierenarts gebeld en om 15.50u is ze heel lief en rustig ingeslapen. Begonnen aan haar reis naar haar grote vriend. We hebben haar tot vrijdag 12.00u thuis gehouden, nooit geweten dat ik dat ZO fijn zou vinden. Vrijdag 2 januari hebben we haar naar het crematorium gebracht waar ze de zaterdag daarna is gecremeerd. Op 5 januari heb ik haar opgehaald en ze staat nu naast haar grote vriend. In het voorjaar gaan we haar samen met hem uitstrooien op "ons plekje". Voor altijd samen, niets meer dat hen kan scheiden.

Ik mis haar vreselijk, ze was altijd bij ons in de buurt. Maar het idee dat zij en Spetter* weer samen zijn geeft me veel troost. Ooit ga ik hen ook weer zien en tot die tijd moet ik het stellen met mooie, hele mooie herinneringen.

Dag lieverds, dikke knuffel voor jullie allebei!!

Onze Solo, of zoals we hem meestal noemen Grobbebol of Grobbeltje , is weer helemaal opgeknapt na zijn operatie. Hij eet als een bootwerker, is lief en knuffelig.

‘s Nachts slaapt hij tussen ons in samen met Piggel en overdag liggen ze vaak samen in de mand te slapen. Geweldig! Piggel is behoorlijk ziek geweest en krijgt sindsdien 50ml vocht op een dag extra, waar ze het erg goed op doet. Omdat ons Grobbeltje vreselijk in de rui raakte heb ik besloten overdag de verwarming uit te laten, iets wat me niet in dank werd afgenomen door Piggeltje. Het dametje had het kkkkkkoud! Dus kruikje gepakt en voor Piggel een lekker warm kruikje gemaakt, heerlijk vindt ze dat. Helaas vindt Solo dat dus ook heerlijk en pikte een dag later direkt Piggel haar kruikje in. Dus op naar het winkelcentrum en nog een kruikje gekocht. Nu hebben ze lekker allebei hun eigen kruikje waar ze tegenaan kunnen kruipen.

Als ik boven ben loopt Solo me overal achterna. Van de week ben ik, midden in de nacht, alle kamers even gaan controleren op mogelijke lekkages (tsja je moet iets he? ). Ik stap uit bed, Solo en Piggel ook en lopen met me mee alle kamers door. Toen we alles hebben gecontroleerd, zijn we weer lekker met zijn 3-en terug naar bed gegaan. Ha, ha!! Heerlijk toch? Wat kan ik toch genieten van mijn poezels.

Solo en Mahra dagen elkaar geregeld een beetje uit. Mahra loopt dan hard weg voor Solo maar als hij niet snel genoeg is blijft ze zitten en kijkt achterom alsof ze wil zeggen "He, waar blijf je nou??". Solo heeft wel erg veel moeite met traplopen, naar boven gaat goed maar naar beneden gaat een stuk minder snel.

Van de week zat hij ‘s morgensvroeg beneden in de woonkamer op de vensterbank. Leon had dat niet in de gaten en liet Joy uit de keuken in de woonkamer. Dat vond Solo wel erg eng, begon te blazen naar Joy en maakte zich uit de voeten. Wat is het toch jammer dat hij Joy zo eng vindt, het zou zoveel leuker zijn als hij ook gewoon beneden durfde te komen, lekker een frisse neus kan halen in de ren. We zullen nog best wat geduld moeten hebben ben ik bang. Maar gelukkig doet hij het boven erg goed en we laten de keuze helemaal aan hem.

Vandaag 3 weken geleden is ons Solleke onder het mes geweest bij Emil.

Emil begon met complimenten maken dat Solo inmiddels zo opgeknapt is sinds de laatste keer. **glim** Even op de weegschaal en deze gaf inmiddels 5,82kg aan, prachtig! En direkt een waarschuwing dat we hem niet over de 6kg moeten laten komen . Ahum, hoezo kent Emil ons inmiddels?

Het prikje voor de narcose gegeven en Solo begon behoorlijk tegen de narcose te vechten, hij wilde gewoonweg niet onder zeil. Maar Emil nam rustig de tijd, de dosering is voldoende het duurt alleen wat langer omdat hij er zo tegen vecht. Toen hij steeds suffer werd even bloed afgenomen voor een SNAPtest en een groot bloedonderzoek. Vervolgens werden we de wachtkamer in gedirigeerd omdat er foto’s genomen moesten worden.

Een 10 minuutjes later zagen we ze met Solo voorbijkomen en de operatie kon beginnen. Na ca. een half uurtje werden we binnengeroepen, of we even wilden komen kijken in de operatiekamer…

Daar lag ons manneke dan, onder gasnarcose met een grote buis uit zijn bekje. Emil liet ons zien waarvoor hij ons geroepen had. Tot onze grote schrik en verbazing was Solo zijn kaak aan het wegrotten op de plek waar ooit een cerclagedraadje heeft gezeten. Het tandvlees sloot namelijk niet over deze plek heen en de kaak heeft dus lange tijd bloot gestaan aan allerlei bacterieen. Emil heeft de kaak tot op het gezonde botweefsel uitgeboord, het tandvlees een beetje kapot gemaakt en nu zou dat dus weer moeten gaan sluiten. Wel moet hij gedurende 3 weken antibiotica hebben om dit een zo groot mogelijke kans op genezing te geven.

Zijn oren zijn ook schoongemaakt, de trommelvliezen waren alweer netjes genezen, dus dat was erg positief.

Zijn oog hoeft er niet uit, waarschijnlijk is de oogzenuw zelf kapot en dus niet het oog. Het uitpuilen wordt waarschijnlijk veroorzaakt door afname van de spieren aan die kant van zijn kop en een geringe scheefstand van zijn schedel. Gelukkig was er op de rontgenfoto van zijn schedel niet echt grote schade te zien, alleen deze geringe dislocatie.

Bij de nabespreking liet Emil ons ook nog iets zien waar we niet op hadden gerekend.. De rontgenfoto van zijn hele lijf was wat betreft de organen e.d. helemaal goed. Maar Solo heeft over een groot gedeelte van zijn rug spondylose (haken aan wervels) door hypervitaminose A (http://nl.wikipedia.org/wiki/Chronische_vitamine_A_intoxicatie_bij_de_kat).
Dit verklaart ook zijn typische manier van lopen, het feit dat hij eigelijk altijd uitgestrekt ligt, niet op of af de stoel springt en zo moeilijk traploopt. De verwachting is dat dit in de loop der tijd erger zal worden en dat we wat aanpassingen voor Solo zullen moeten doen zoals bv een kattenbak met lage instap. Maar ach, als hij er geen pijn heeft dan doen we dat toch gewoon?

Ook blijkt zijn luchtpijp erg nauw te zijn. Emil waarschuwde ons omdat ten alle tijde te vermelden als hij eens onder narcose moet, want hij kon de gewone buis er niet in krijgen.

Zijn bloed was eigenlijk redelijk goed, behalve dan wat kleine afwijkingen die typisch zijn voor FIV zoals een lichte bloedarmoede. De SNAPtest was wederom positief.

Een heel verhaal dus! Maar inmiddels moet hij vanavond zijn laatste antibiotica hebben en dan maar hopen dat het allemaal goed blijft gaan.

Mahra en Piggel zijn al goed aan hem gewend gelukkig. Helaas blijft Tiki hem erg eng vinden. Met behulp van Bach Bloesems gaat het momenteel wat beter, waar ze hem eerst ontliep zoekt ze hem nu af en toe op. Ze blijft blazen en grommen maar gelukkig krijgt ze van Solo geen reaktie, dus hopelijk heeft ze snel door dat dat defensieve gedrag allemaal niet hoeft.

Na de operatie is Solo erg moe geweest en ook behoorlijk benauwd, gelukkig wordt ook dat elke keer minder. Hij is weer redelijk actief, wil af en toe wel spelen en komt ‘s nachts lekker op bed. Inmiddels is ook gebleken dat hij natvoer eigenlijk helemaal niet zo lekker vindt! Hij is inmiddels goed bij gegeten schijnbaar en geeft de voorkeur aan harde brokken. Ach, maakt ook niet uit, als hij maar lekker blijft eten!

Wij zijn altijd op zoek naar hele bijzondere opvanggezinnen.
Zoals u weet werkt VZW Zwerfkat in Nood II met tijdelijke opvanggezinnen.: onze opvangkatjes groeien op in liefdevolle huiselijke sfeer. We zijn altijd uiterst zorgvuldig in het signaleren van ziekte en gezondheid en zieke katten worden bij ons apart gehouden van eigen dieren. We werken hygixc3xabnisch en schoon.

Maar we willen nu iets heel bijzonders op touw zetten. Maar we kunnen dit niet alleen: we hebben uw hulp heel heel hard nodig

Wij zijn op zoek naar bijzondere gastgezinnen die in de komende tijd aids-patientjes voor ons willen opvangen. Deze katten-patientjes willen we het liefst niet in contact brengen met andere katten. daarom willen we dat deze opvangezinnen het liefst geen eigen katten hebben. Wanneer zij wel een speciale ruimte hebben, en toch eigen katten, dan kunnen zij wel opvangen, mits er genoeg kwaliteit bestaat voor deze kat. Andere huisdieren zoals een hond, vogel of konijn is geen enkel probleem.
Waarom vragen we u dit? We vangen regelmatig aids katjes op. Zij hebben een besmettelijke ziekte onder de leden waar andere katten besmet van kunnen raken, via bloed op bloed contact. 
VZW Zwerfkat in Nood II laat  terminale katten pas euthanaseren als zij lijden en alleen maar zieker en ellendiger worden. Dan is bij ons de grens bereikt. Maar er zijn katten met aids nog prima enige tijd kunnen leiden. Kattenaids is NIET overdraagbaar op mensen, laat dat duidelijk zijn. Ook niet op andere huisdieren behalve katten. Soms leven zij nog heel veel jaartjes zonder problemen. 
Heeft u een groot hart voor katten en  heeft u geen eigen katten, OF u heeft een aparte ruimte en wel katten? Wilt u deze oproep dan in ieder geval in overweging nemen?  Het is belangrijk om hier met elkaar over te praten en er  zal zeker een screening plaatsvinden. U geeft deze kat een tweede kans. Naast alle liefde die u geeft en krijgt, zult u ook veel zorg moeten dragen. Ook zullen wij  deze katten uiteindelijk gaan plaatsen. Het is niet zo dat u altijd met een ‘aidskatje’ blijft zitten, we gaan er een geschikt tehuis voor zoeken.

Een eerlijke open communicatie met VZW Zwerfkat in Nood is dan ook van groot belang. Als de tijd komt om een keuze te maken, dan moeten we deze ook samen kunnen nemen. U staat er nooit alleen voor.
Het kan zijn dat zo’n aidskatje nog heel wat maandjes bij u gaat leven. We hebben het dan over katten die nog lekker kunnen genieten van het leven. Zij genieten van strelingen, voor het raam naar buiten staren en wegsoezen, lekker eten, wegdommelen op een zacht bedje en spinnend bij u op schoot klimmen. Je ziet het aan deze katten: ze genieten nog echt van het leven.
Uw opvangpatientje betreft meestal een kat die weinig liefde heeft gekend en enorm dankbaar is voor een beetje liefde en aandacht. Daar gaat het ook om: zij verdienen het om nog even te kunnen genieten van een leventje wat ze nooit hebben gekend. Daar haalt zo’n kat heel veel energie en levenskracht uit. Het is dan ook dankbaar en prachtig om te zien, hoe hij of zij zich al spinnend en kopjes gevend tegen u aanvlijt en in een diepe slaap een rustige droom heeft, zonder enig hongergevoel.
Denkt u er eens over na? U kunt ons altijd bellen om uw vragen te stellen, we staan u met alle plezier te woord. U hoeft nog niks te beslissen. Goede communicatie en openheid is van allergrootst belang. Zij verdienen een TOEKOMST!

bron : http://www.zwerfkat.com/index.php?DocID=141

Het gaat goed met ons Solleke. Hij zit inmiddels lekker los bij de meiden en vindt dat heerlijk. Piggel heeft hem gebombardeerd tot "haar projectje" en laat hem vanalles zien wat bij het huiselijk leven hoort. Waar Solo is, is Piggel. Leuk hoor.

Helaas wil het met Joy nog niet zo lukken, hij vindt haar zooooo vreselijk eng! Blazen dat hij doet naar haar… poeh, poeh. Vooralsnog heeft hij er voor gekozen om dan maar boven te blijven wonen. Soms zie ik hem bovenaan de trap zitten, kijkend naar Joy, alsof hij denkt : "Zal ik??".

Tiki blaast en gromt nog veel naar hem, maar beweegt zich verder vrij door het huis. Solo trekt zich niets aan van dit "bakvissengedrag" en kijkt alleen maar of gaat zich rustig zitten wassen. Voordeel voor Piggel is wel dat als ze in de buurt van Solo blijft dat Tiki haar niet loopt te pesten. Zo zie je maar weer "Elk nadeel heb zijn voordeel".

‘s Nachts komt hij geregeld even op bed. Even kijken of we er nog zijn en een kroel halen. Het is geen "hoogtezoeker" hij springt niet op kasten ofzo. Als hij op de stoel ligt te slapen en hij komt er af dan komt hij via de rand van de mand die er naast staat. Aktief is hij ook niet echt, spelen kent hij niet, en als hij van de kattenkamer (die naast de slaapkamer ligt) naar de slaapkamer loopt gaat hij in de tussentijd wel 3x liggen? Vermoeidheid door de FIV? Of toch een vorm van onzekerheid?

Gisteren liet ik per ongeluk iets vallen achter Solo. Hij is zich wild geschrokken en trok zich al blazend terug onder het bed. Arme kerel… Piggel die op dat moment naast Solo zat keek alleen maar even om. Gelukkig heb ik hem met een snoepje (of 6..) weer onder het bed uit kunnen krijgen en even lekker met hem kunnen knuffen. Hij is het allemaal niet gewend, maar ik merk wel dat zijn vertrouwen groeit. Duurde het voorheen 2 dagen voordat hij stopte met blazen en verstoppen, nu is het binnen 10 minuten weer goed.

Helaas laat zijn lichamelijke conditie nog steeds te wensen over. Maandag zijn we klaar met 2 maanden antibiotica maar zijn oor blijft vies en ontstoken, hij blijft teveel niezen en ik denk dat zijn tanden er allemaal uit zullen moeten. Toch heeft hij er zelf allemaal niet zoveel last van, hij accepteert het zonder morren en leeft zijn leven. De kanjer!